Metoda Weroniki Sherborne

(2012-11-18)

Być dojrzałym, to być razem z innymi. Tego uczymy sie już od przedszkola, kiedy podejmujemy wspólne decyzje, wspólne działania. I nie jest to takie łatwe, ale pomaga odkrywać własne możliwości, umiejętności innych i radość z efektu końcowego Trud się opłaci, warto go podejmować. Doświadczyły tego pięciolatki, kiedy w zespołach miały tworzyć fantastyczne urządzenia techniczne wykorzystując do tego figury geometryczne i klocki drewniane. I tak ich twórcza aktywność doprowadziła w efekcie końcowym do skonstruowania " MIASTA NA BATERIE" w którym to , każdy pojawiający się gość po dotknięci jakiejkolwiek rzeczy stawał sie niewidzialny.Jedynym ratunkiem, była woda. Dziewczynki skonstruowały ROBOTA który chciał wziąć udział w konkursie na najciekawszy pojazd. Kiedy zabrakło mu części wybrał się do sklepu i to był jego błąd, gdyż po włożeniu brakującej części pojazd wybuchnął.


Elementy metody Weroniki Sherborne z dużym powodzeniem stosujemy w zajęciach gimnastycznych. Mamy ku temu odpowiednie warunki lokalowe: przestrzeń, odpowiednie podłoże. Uczestniczyliśmy również w warsztatach Metody Ruchu Rozwijającego. Zajęcia z wykorzystaniem elementów tej metody dają szansę na zdobywanie doświadczeń społecznych, pomagają dzieciom bycia z innymi, przeżywania z nimi radości, pokonywania trudności, nabierania odwagi, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych.

Więcej

Pedagogika zabawy, według Roberta Domania:

(2012-11-18)

 „Jest zbiorem metod pomagających nauczycielowi w budowaniu pozytywnych i dobrych relacji między członkami grupy. Łączy ona elementy zabawy i nauki i dlatego mówi się, że uczymy bawiąc i bawimy ucząc. W zabawie uczestnik ma okazję zdobyć wiedzę, umiejętności, wartości społeczne i moralne, doświadczyć wrażeń, emocji i uczuć”.

Zakłada ona, że aktywność jest naturalną właściwością dziecka., która rozwija się podczas zabawy, czy wykonywania zadań stawianych przez nauczyciela. Podczas pracy opierającej się na metodach aktywnych - aktywność rozwija się we wszystkich kierunkach (nie tylko nauczyciel oddziałuje na dziecko, ale też dziecko na nauczyciela, nauczyciel na rodzica a rodzic na nauczyciela, rodzic na dziecko i dziecko na rodzica). Nie ma żadnej hierarchii ważności, występują trzy równe podmioty: dziecko, nauczyciel i rodzic.

Głównymi celami pedagogiki zabawy są: harmonijny i wszechstronny rozwój dziecka funkcjonującego w ramach określonej grupy, a także pomoc w odkrywaniu jego najlepszych cech. Ich realizacja następuje w oparciu o stosowanie szeroko rozumianych metod zabawowych, często bardzo przyjemnych w odbiorze, a jednak nie pozbawionych głębszej refleksji. Metodyka ta opiera się na przyjaznej, miłej atmosferze, oraz na takich założeniach, jak:

  • zaspokajanie potrzeb (dziecko ma czuć, że jego potrzeby są zaspokajane, zwłaszcza potrzeba bezpieczeństwa);

  • indywidualizacja (troską trzeba otoczyć każde dziecko). Wyraża się to u nauczyciela na gotowości do nawiązywania indywidualnych kontaktów z dzieckiem. Aby to spełnić, nauczyciel musi poznać indywidualne możliwości każdego dziecka;

  • organizacja życia społecznego (określenie wspólnych zasad postępowania członków grupy – wspólne dla wszystkich);

  • integracja (każdy musi się liczyć z potrzebami drugiego).

Spośród szerokiej gamy zabaw stosowanych w pedagogice zabawy, można wyodrębnić kilka zasadniczych grup, do których należą:

  • zabawy związane z organizacją sytuacji początkowych (nawiązanie kontaktu z grupą),

  • zabawy rozluźniające (likwidowanie napięć i stresów),

  • zabawy nastawione na poznanie odczuć i doświadczeń poszczególnych członków grupy (przygotowanie uczestników zabawy w celu wprowadzenia głównego tematu),

  • zabawy zbliżone charakterem do gier dydaktycznych (poszukiwanie dróg rozwiązania, wybór właściwego kierunku),

gry dyskusyjne (ułatwiają wymianę poglądów),

  • zabawy pozwalające na bardzo szybkie uzyskanie informacji zwrotnej przez prowadzącego (realizacja potrzeb i oczekiwań grupy),

  • zabawy polegające na odgrywaniu ról,

  • zabawy ułatwiające samoocenę,

  • zabawy fabularyzowane dla dużych grup.

Zastosowanie pedagogiki zabawy znajduje miejsce w wielu środowiskach (szkoła, przedszkole, praca z różnego rodzaju grupami, z rodzicami). Kształtuje w dzieciach poczucie odpowiedzialności nie tylko za siebie, ale także za grupę, do której uczęszczają. Przestrzeganie zasad uwzględniających indywidualne cechy jednostki nadaje inny wymiar stosunkom w relacjach dziecko – nauczyciel i dziecko – inne dzieci. Praca nauczyciela polega też na dobrej współpracy z rodzicami. Organizacja uroczystości szkolnych, w których rodzice nie są tylko biernymi widzami, lecz angażują się razem z dziećmi we wspólną zabawę, sprzyja integracji dzieci, rodziców i nauczycieli. Wykorzystanie metod pedagogiki zabawy w wielu środowiskach świadczy o jej uniwersalności. Dlatego jest dominującą metodą pracy z dziećmi w naszym przedszkolu.

Więcej

Odmienna Metoda Nauki Czytania wg koncepcji dr Ireny Majchrzak.

(2012-11-18)

 Wprowadzanie dzieci w świat pisma

Odimienna Metoda Nauki Czytania jest programem edukacyjnym mającym na celu wczesne kształcenie umiejętności czytania z pełnym rozumieniem tekstu. Podstawowym celem programu jest tworzenie takich sytuacji edukacyjnych, które bez wysiłku i w przyjazny sposób doprowadzą do wykształcenia kompetencji czytelniczych u dziecka w wieku przedszkolnym. Kluczem w stosowaniu Metody Odimiennej jest indywidualne podejście do każdego dziecka. Na samym początku procesu nauki dziecko poznaje znaczenie napisanego słowa, którym jest jego własne imię. Napisane przez nauczyciela imię dziecka jest kluczem otwierającym świat pisma. Przebieg procesu poznawczego zaproponowany w metodzie Odimiennej można podzielić na 4 najważniejsze ogniwa:

  1. Inicjacja – pierwsze ogniwo.
    Inicjacja jest aktem uroczystym polegającym na zademonstrowaniu każdemu dziecku z osobna, jak pisze się jego imię. Inicjacja otwiera łańcuch ćwiczeń i zajęć o charakterze zabawowym i równocześnie analitycznym, polegających na porównywaniu zapisu własnego imienia( pod względem ilości i kształtu składających się nań liter) z imionami kolegów. Efektem jest uświadomienie sobie faktu, że każdy zapis ma szczególną kompozycję liter. Ta właśnie kompozycja liter funkcjonuje jako reprezentacja danej osoby. Kompozycja liter nie zależy od cech tej osoby, lecz od brzmienia imienia.

  1. Ściana pełna liter – drugie ogniwo.
    Następny etap polega na zawieszeniu na ścianach pomieszczenia alfabetu oraz wizytówek dzieci. Ten wizualny system dydaktyczny ma na celu uzmysłowienie dzieciom, że wszystkie, tak różne w brzmieniu imiona, zostały zapisane za pomocą ograniczonej liczby znaków. Ściana pełna liter pokazuje, bez konieczności werbalizacji, na jakiej zasadzie powstają słowa.

  1. Nazywanie świata – trzecie ogniwo.
    Jest to podstawowe ogniwo całego procesu. Dziecko jest już w stanie podjąć próby czytania innych słów. Dla ułatwienia początkowo wprowadza się rzeczowniki, których desygnaty znajdują się w otoczeniu dziecka. Nazywanie świata jest zabawą intelektualno – ruchową polegającą na dokładaniu wylosowanych kartek z nazwami do odpowiednich przedmiotów.

  1. Gry czytelnicze – czwarte ogniwo.
    Polegają one na dokładaniu kartek z wyrazami a następnie całymi zdaniami do odpowiadającym im obrazkom. Na tym etapie ćwiczy się także rozumienie poleceń.

Więcej

Copyright © 2007 Szymon Gładysz (strony internetowe Wrocław)